Shut Up is het derde hoofdstuk van mijn project Ongehoorde Beweging, waarin popmuziek en fotografie samenkomen in een taal van gevoel, beweging en herstel.

Dit werk is geïnspireerd door de hiphopsong van de Black Eyed Peas (2003). Hoewel dit nummer gaat over een rampzalige relatie, verwijst het naar mijn innerlijke strijd. Het gevoel van verdriet en frustratie, van gevangen zitten in een situatie die je niet wilt, en waar je geen uitweg in ziet.

Jarenlang durfde ik mijn stem niet te laten horen. In gesprekken dacht ik te veel na, wachtte op stiltes, en slikte mijn woorden in als iemand het niet met me eens was. Tegelijkertijd maalde het in mijn hoofd van gedachten over toekomstige situaties en de kritiek achteraf “Dat heb je niet goed gedaan… waarom zei je dat zo?” De overvloed aan ideeën, gedachten en verwachtingen putte me steeds weer uit. Pas na mijn diagnose Autisme/ADHD is de neerwaartse spiraal doorbroken en kwam er licht na de duisternis.

De foto’s die ik hierbij heb gekozen zijn donker, onheilspellend en laten de wervelwind zien waarin ik vast zat. Ik heb me vaak genoeg afgevraagd: “Is that all there is?”. Nu weet ik: dat was niet alles.

Ik hoop dat dit werk de kijker laat inzien dat vechten tegen jezelf geen oplossing brengt.

Zelfacceptatie is de eerste, noodzakelijke stap om werkelijk te kunnen groeien.