In tijden van stress en verdriet zocht ik rust en troost door een boswandeling te maken. Daar staan bomen stevig geworteld en geven houvast in een wereld die vaak te veel is. Elk bos heeft zijn eigen kleuren en vormen: de roodbruine grove dennen in het duingebied en de groene eiken en beuken in het Spanderswoud en Bikbergen. In de parken rondom ons huis staan witte abelen, wilgen en statige  iepen; op Poros olijfbomen, blauwe eucalyptussen en krom gewaaide dennen. De seizoenen brengen ieder hun eigen kleur.

Door Intentional Camera Movement (ICM) vloeien kleuren en vormen van basten en bladeren samen tot zachte beweging of juist ritmische streken, afhankelijk van mijn gevoel op dat moment.

De song Don’t Give Up van Peter Gabriel en Kate Bush (1986) voelt voor mij als een ademhaling. Enerzijds is er Peter, die bijna opgeeft, anderzijds zingt Kate troostend: “There is a place where you belong”.

Lange tijd wist ik niet waar mijn plek was. Pas na de diagnose autisme-ADHD begreep ik waarom communicatieve functies zo uitputtend voor me waren. Ik had me zo lang aangepast, muren gebouwd en maskers opgezet, dat ik mezelf kwijt was geraakt. Ik was ontworteld.

Inmiddels heb ik mijn thuis gevonden. Ik heb vriendschap gesloten met mezelf, en geniet nog steeds van wandelen en fotograferen tussen de bomen.